Marcin Wasilewski Trio z towarzyszeniem Radka Nowickiego zaprezentują wybór kompozycji lidera w aranżacji Michała Tokaja. Nowicki jest jednym z najlepszych saksofonistą młodego pokolenia, grywał m.in. ze Zbigniewem Namysłowskim i Tomaszem Stańką (w projekcie „Peyotl”). Może dlatego tak doskonale rozumie się z triem Wasilewskiego, że ma do czynienia z wychowankami najwybitniejszego polskiego trębacza? Pianista nie skończył jeszcze liceum, kiedy jego – oraz jego kolegów, kontrabasistę Sławomira Kurkiewicza i perkusistę Michała Miśkiewicza – usłyszał Stańko i zaprosił do wspólnego grania. U jego boku dojrzewali jako artyści i szykowali się do samodzielnego podboju świata. „Są pełni życia, nawet kiedy lunatykują” – dowcipnie, ale i celnie uchwycił styl Marcin Wasilewski Trio recenzent „The Guardian”. Z tą zdolnością do łączenia wirtuozerii z onirycznym, melancholijnym nastrojem, polski zespół idealnie pasuje do katalogu kultowej niemieckiej wytwórni ECM.

Marcin Wasilewski – fortepian
Radek Nowicki – saksofon
Sławomir Kurkiewicz – kontrabas
Michał Miśkiewicz – perkusja

Jak dowiadujemy się z książki Krzysztofa Kwiatkowskiego Paweł Szymański nie lubi opowiadać o sobie ani o swoich utworach. Ale dzięki opowieściom jego znajomych wiemy, że w szkole grał na fagocie, na przerwach śpiewał chorały Bacha i był „niesforny”. Zdarza mu się razem z żoną jeździć na rowerze wokół jeziora Wigry i jeść tam świeżą rybę. To co nas interesuje najbardziej, to muzyka Szymańskiego i to ona wszystko nam opowie. Czuję, że Wam się spodoba!

Urodzony w 1981 roku amerykański kompozytor, absolwent prestiżowej nowojorskiej Juilliard School. To jeden z tych twórców muzyki współczesnej, którzy cieszą się masową popularnością, bo równie dobrze czują się w najszlachetniejszych salach koncertowych (nowojorska Metropolitan Opera zamówiła u niego dwie opery: „Two Boys” i „Marnie”, pisał też m.in. dla Britten Sinfonia i filharmoników z Los Angeles), jak i na festiwalach muzyki popularnej – dość powiedzieć, że współpracował m.in. z Björk, Sufjanem Stevensem, The National i Jamesem Blake’em. Sukces Muhly’ego to również cenione ścieżki dźwiękowe dla kina i telewizji, by wspomnieć choćby soundtrack do „Lektora”. Jego płyty ukazują się z nalepkami Decca i Nonesuch. Artysta współtworzy też islandzki kolektyw Bedroom Community. W programie poświęconego mu koncertu usłyszymy kompozycje: „Diacritical Marks”, „Stride”, „Short Variation on Mulier, ecce filius tuus” oraz „Common Ground”.